Artigo 18 CE. Diferenciacións e delimitacións

O artigo 18 da Constitución caracterízase por recoller tres dereitos distintos dos que xa vimos falando dende a nosa primeira entrada:

• O dereito á honra
• O dereito á intimidade persoal e familiar, que á súa vez integra outros dereitos, como a inviolabilidade do domicilio, o segredo das comunicacións, etc.
•  O dereito á propia imaxe

Para distinguilos, a doutrina posúe dous criterios esenciais. Por unha banda, temos o propósito baixo o cal cada tipo de lei protexe un ben xurídico e, por outra banda, o seu valor. O Estado tamén ten moita importancia nalgunhas formas de intimidade, sendo esencial establecer as diferenzas entre estes tres dereitos creados de cara ás comunicacións.

 Atendendo ao ámbito de cada un, pódese elaborar unha delimitación vertical entre as diversas manifestacións da privacidade constitucional e unha delimitación horizontal entre eses tres dereitos. A dimensión vertical posúe unha menor importancia na definición dos dereitos do cidadán, xa que esta é unha manifestación inicial dun dereito fundamental compartido polos tres, aínda que teñan diferentes garantías. O plano horizontal, pola contra, posúe unha importancia especial, xa que permite a separación en varios dereitos fundamentais.

Esta afirmación, repetida en diversas ocasións pola xurisprudencia constitucional supón un modelo teórico dobre, xa que algúns dereitos son derivados e comparten finalidade e natureza xurídica co seu dereito fundamental, aparecendo na Constitución coa idea de reforzar os aspectos específicos do dereito que poden ter máis protección. No fondo son reiteracións elaboradas para garantir un nivel mínimo de cobertura.

Segundo esta idea, os dereitos orixinarios crean extensas áreas de protección que aparentemente implican algunha incerteza no tocante á súa eficacia dependendo da vontade dos aplicados nos que determinadas situacións serán consideradas ou non subsumidas no ámbito da protección de dito dereito fundamental. Polo tanto, as constitucións, en vez de garantir que algunhas das súas manifestacións máis significativas estean protexidas contra interferencias externas, facéndoas explícitas no texto.